Op 19 januari 1934 werd aan Leonardus (Lei) Wilhelmus Verheijen (geboren op 4 mei 1908 in Lottum) vergunning verleend tot het bouwen van een woonhuis met winkel te Klein Oirlo op huisnummer F 10a. Architect was G. Rongen uit Venlo en aannemer was Thissen uit Meerlo. De bouwsom van het geheel bedroeg ongeveer 4000 gulden.

Lei Verheijen stond ook vermeld als “reiziger”. Waarschijnlijk probeerde hij al voordat hij zich in Klein Oirlo vestigde spullen te venten (waarschijnlijk kledingstukken). Al spoedig bleek dat Lei meer ambities had want op 16 maart 1934 werd hem vergunning verleend voor het bouwen van een verloflokaal (café). Op 31 juli 1934 werd Lei uitgeschreven bij de gemeente Meerlo en ingeschreven bij de gemeente Venray.

Op 3 september 1934 trouwde hij op 26-jarige leeftijd met Adeleida Gertruda Elisa Rongen (12 augustus 1909 te Oirlo). Zij was een dochter van de Oirlose bakkersfamilie Rongen. Lei en Adeleida kregen 4 kinderen. Lei werd ook wel “de zwijger” genoemd. Hij was nl een man van weinig woorden en deed in zijn café meestal een dutje. De aanwezigen tapten dan dikwijls hun eigen glaasje bier. Lei werd slechts even wakker wanneer een biljartbal na een wilde actie over de houten vloer rolde. In 1948 werd daar de Castenrayse biljartclub De Ketsers opgericht. Voor de caféhouders werd het steeds moeilijker om het bedrijf, naast meestal nog een andere baan, winstgevend te houden. Hij zag zich dus genoodzaakt, onder meer door gebrek aan opvolging, zijn café te sluiten.

Leuke anekdote: Rond 1955 was het om middernacht sluitingstijd voor de café’s. Op die ene zaterdagavond waren er toch nog biljarters na middernacht in het café. Op een gegeven moment ging de deur open en betrad politieman Sanders (“de geheime politie”) de caféruimte. “Je bent in overtreding Verheijen en ik moet je verbaliseren!” zei Sanders. “Och”, zei Lei, “drink toch een lekkere borrel Jonge Klare en laat dat procesverbaal achterwege.” “Nee, zei Sanders, dat kan ik niet doen…” “En voor een FLES Jonge Klare dan…..?” zei Lei. “Nou vooruit, da’s goed”, zei Sanders. “Dan drink toch ook nog maar een borrel”, zei Lei. “Da’s goed, maar dan doe ik toch eerst de fles in de tas.” En zo borg Sanders zijn fles Jonge Klare in de tas van zijn motor en liep terug het café in om zijn borreltje te nuttigen. Wat hij echter niet in de gaten had was dat “Witte Ties” (Toon Drabbels) naar buiten ging en stiekem de fles Jonge Klare uit de tas van de motor haalde en ermee verdween in de duisternis. Toen Sanders zijn borrel had genuttigd, startte hij zijn motor en reed met een voldaan gevoel richting Oirlo en Venray. Dat gevoel zal echter niet lang geduurd hebben….